Home » Artikelen » Hoe kinderen met planken een metafoor zijn voor het leven

Hoe kinderen met planken een metafoor zijn voor het leven

Datum: 6 mei 2020

“Ik reed naar huis van school en zag een groepje kinderen, basisschoolleeftijd, aan de gang met hout, hamers en spijkers. Ze bouwden een brug over een kleine sloot, zomaar ergens bij mij in de buurt, en ik dacht bij mijzelf: ‘wat is het lang geleden dat ik dit gezien heb’. Ik werd er zo blij van!”

Zo begon een gesprek dat ik had met een directeur van een praktijkschool. “We moeten ook naar de positieve kanten kijken”, zei ze. Dat maakte mij nieuwsgierig. Ze vertelde namelijk net daarvoor hoe moeilijk het was voor een deel van de leerlingen om thuis te zitten; het wennen aan de online lessen en thuis te moeten leren. Ik vroeg haar wat de positieve kanten van de huidige situatie volgens haar zijn.

Nieuwe vaardigheden

Ze zegt: “Laat ik bij mij eigen kinderen beginnen. De oudste werkt nu veel meer dan voorheen. Hij verricht werkzaamheden die hij normaal gesproken niet zou doen (in het magazijn, bezorgen én installeren) en doet daarmee een schat aan ervaring op. De middelste zou VMBO-examen doen. Er is natuurlijk teleurstelling over de feestelijke afsluitingen die niet doorgaan, en onzekerheid over de vraag of hij het inderdaad wel gehaald zou hebben, maar het besef is gegroeid dat het uiteindelijk maar een klein leed is, vergeleken bij wat er nu in de wereld aan verdriet is. Hij leert omgaan met teleurstellingen en hij leert relativeren, hoe mooi is dat? De jongste (2 VMBO) heb ik zien groeien in zelfstandigheid in de afgelopen weken. Ze plant haar schoolwerk ’s morgens en ’s middags gaat ze leuke dingen doen en geniet ze van de ruimte en rust.

Ervaringen als kansen

Ze vervolgt: “Ook de docenten doen het fantastisch. Natuurlijk hebben we in het begin alle zeilen bij moeten zetten, alleen al om onze leerlingen allemaal van een schoollaptop te voorzien. We hebben ze een voor een op school laten komen, instructie gegeven, en het loont. De docenten van de algemeen vormend onderwijs-vakken (de AVO-vakken) en de mentoren hebben elke dag contact met leerlingen. We zien dat het persoonlijke gesprek, de aandacht die er nu is voor ieder kind afzonderlijk, zijn vruchten afwerpt. Ze leren meer theorie, maar ook de praktijkdocenten zijn creatief in hun oplossingen om hun leerstof digitaal te verzorgen. Ik zie filmpjes voorbij komen van gebakken taarten en van mooi gevouwen was. Je ziet dat leerlingen zelfstandiger worden en in zekere zin ook gemotiveerder voor school, uiteraard ook omdat ze de contacten missen. Daar wil ik verder mee, komend jaar! Deze ervaringen bieden kansen.”

Kwetsbare leerlingen

Even verandert de toon als ze zegt: “ze hebben het in de media steeds over ‘kwetsbare’ leerlingen. Net zoals op iedere andere middelbare school hebben wij ook een aantal kwetsbare leerlingen, maar niet meer dan gemiddeld. Die kwetsbare leerlingen die waren er altijd al, en we hebben ze goed in beeld. Al met al zijn er maar een stuk of vijf leerlingen met enige regelmaat op school omdat het nodig is thuis even weg te zijn,  of omdat ze extra hulp nodig hebben bij het plannen van hun werk.”

We hebben elkaar nodig

De directeur zegt: “Ik zie gezinnen op straat, samen wandelen, ik hoor over de spelletjes die ze nu thuis samen doen.” We zijn even stil en dan delen we de gedachte dat we allebei hopen dat het besef groeit dat we afhankelijk zijn van elkaar, dat we elkaar nodig hebben, de school en de leerlingen en andersom.

De directeur zag kinderen een brug bouwen, samen, een klus waarbij ze elkaar nodig hebben. Ik zie het nu ook voor me… metaforisch.

Deel dit artikel
Auteurs

Petra van Oorschot

Petra van Oorschot is senior trainer adviseur en gecertificeerd coach bij Marant Interstudie. Het Voortgezet Onderwijs is haar favoriete werkomgeving. Vanaf de functiemix traint Petra docenten om d…

Meer over Petra van Oorschot

Laat hier een reactie achter:

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.