Home » Artikelen » Je kind loslaten is een kunst

Je kind loslaten is een kunst

Datum: 21 december 2016

Je kind loslaten: vind je dat ook moeilijk? Zou je jouw kind soms ook het liefst zelf willen optillen bij het nemen van hoge drempels? Ik wel. Ik denk dat we als ouders of leerkracht dat gevoel allemaal hebben.

Mijn dochter van 4 jaar is vorige week voor het eerst naar school gegaan. Wekenlang stelde ze mij de hele dag door vragen: ‘Mama, is de juf wel aardig? Mama, ga ik ook het alfabet leren?’ En even later: ‘Wat is eigenlijk precies het alfabet?’ Met haar nieuwe rugzak en prinsessen beker, loopt ze apetrots naar school. Hand in hand met haar zusje van 2 jaar, want een beetje spannend is het natuurlijk wel. Wanneer ik met haar de klas inloop, ziet ze al dat ze een stoeltje heeft met een schaap erop. Daar is ze blij mee, want schaapjes zijn lief. Ik geef haar een dikke kus en pak nog even haar handjes vast. Deze zijn helemaal bezweet en ineens kijkt mijn dochter mij met grote ogen aan. De juf ziet ook dat de eerste tranen komen en zegt; ‘Kom maar even bij mij staan lieverd’. Mijn dochter wordt weer wat rustiger, maar ikzelf? Ik ga met knikkende knieën en een brok in mijn keel weer richting huis.

Kinderen op weg naar volwassenheid

De puurheid van emoties en de openheid van kinderen, dat is waarom ik Ontwikkelingspsychologie ging studeren. Kinderen staan op zo’n open manier in de wereld, zijn nieuwsgierig en stellen constant vragen. In mijn werk zie ik echter dat, hoe ouder we worden, hoe meer we situaties willen sturen en controleren. Soms vergeten we misschien dat opvoeden letterlijk betekent: het begeleiden van kinderen op weg naar volwassenheid.

Als ik naar mijzelf op mijn werk kijk, dan kan ik bergen verzetten als ik mij uitgedaagd, betrokken en verantwoordelijk voel. Hoe groter het gevoel van eigenaarschap, hoe meer ik mij inzet.
Daarnaast probeer ik in mijn werk zorg en onderwijs op zoveel mogelijk fronten met elkaar te verbinden. Mijn motto is: meer preventieve hulp op school bij lichtere problematiek en minder snel doorverwijzen naar zwaardere zorg. Door van begin af aan op systeemniveau te werken met ouders, leerlingen, leerkracht en het kind zelf.

Aandachtig vragen stellen

Wouter Hart en Marius Buiting benadrukken in hun boek Verdraaide Organisaties (2012) het belang van een lerende houding en de interesse in elkaar. Goede zorg ontstaat als de professional met aandacht gericht is op het kind. Een sterke interesse bij de professional leidt ertoe dat de leerling, ouder en leerkracht zich gezien voelen.

Vaak stel ik de vraag aan een leraar: ‘Waarom ben je voor de klas bent gaan staan?’ Ik hoor dan vaak terug zij kinderen willen bereiken en hen willen ondersteunen bij hun ontwikkeling. Zodat ze gelukkig zijn en op eigen benen kunnen staan. Een zelfde soort vraag stel ik aan het kind of aan de ouders: ‘Wat vind je belangrijk? Wat wil je graag leren?’ Kinderen zijn, hoe jong ook, vaak goed in staat om zelf te verwoorden wat ze willen en op welke manier.

Durf los te laten

Door vragen te stellen kom je tot het stukje eigenaarschap en motivatie van leerling, kind en ouder. Niet de zorg overnemen, maar begeleiden. En niet door te zeggen hoe het moet, maar door vragen te stellen. Je kind loslaten; dat is een begin. Zoals de wijze man Einstein ooit zei: ‘I have no special talent, I am only passionately curious.’

Meer weten?

Dat kan! Neem contact op met onze Servicedesk via behandelpraktijk@marant.nl 

Deel dit artikel
Auteurs

Babs Rossen

Babs Rossen is orthopedagoog bij Marant. Ze ondersteunt kinderen, ouders en leerkrachten bij leer- en gedragsproblemen.

Door haar open en toegankelijke houding maakt Babs gemakkelijk contact. Hi…

Meer over Babs Rossen

Laat hier een reactie achter:

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *