Home » Artikelen » Naar de brugklas

Naar de brugklas

Datum: 12 mei 2016

Hij is klein voor zijn leeftijd en ziet er schattig uit. Met bolle wangen en lekker veel sproeten. Moeder vindt het schattig, maar het is een dodelijke combinatie voor de brugklas. Helaas compenseert hij dat niet met een stevige mondelinge uitdrukking. “Later wil ik dolfijnen trainen of iets met roofvogels.” Ik hoop zo dat hij dat niet in de klas zal zeggen.

De helden van de basisschool

Je bent de oudste van de school. Een status die niemand je meer afpakt. Een soort superheld maar dan nog beter. Een heel jaar lang voel je je de koning te rijk. Grapjes met de meester. Koffie halen voor de juf. De telefoondienst op vrijdagochtend als de directeur er niet is. Fantastisch! Je blaakt van het zelfvertrouwen. “Middelbare school: ik kom eraan!”
En dan wordt alles anders. Fietsen naar de grote school. Een avontuur op zich. Daar aangekomen ben je toch een beetje overdonderd. Je fiets past nog net in het rek naast die vlammende scooter.  Het ziet er allemaal groter uit dan je dacht. Elk uur een andere docent. “Waar is de juf gebleven?” Je bent geen leerling, maar een scholier. Onderweg naar de aula blijk je de kleinste. En zo voel je je ook. Hoe is dat opeens gekomen?

Goede voorbereiding is de halve brugklas

Goed voorbereiden is heel belangrijk. Voor kinderen en voor ouders. Een nieuw sociaal klimaat, een andere weekindeling, nieuwe vrienden, huiswerk. Het is niet niks. Sommige kinderen maken deze grote stap fluitend. Voor anderen is het lastiger.
Hou het goed in de gaten.  Zit een kind nog lekker in het vel? Praat hij of zij over school? Via social media komt je kind meer en meer in aanraking met de grotere wereld om zich heen. Gaat dat wel goed?

Van controleren naar motiveren

Tijdens mijn werk bij de huiswerkbegeleiding zag ik een groot verschil in ouderbetrokkenheid. Niet dat de ene betrokkenheid beter was dan de andere. Ouders moesten ook wennen aan de nieuwe face. Een aantal ouders maakte iedere dag het huiswerk met hun kind. Anderen volgden de voortgang via internet waar de cijfers stonden. Wanneer ga je van controleren naar motiveren en stimuleren? Nadat je kind na een hele middag blokken toch een 4 haalt? En wat doe je dan? De balans ligt bij ieder kind anders en het duurt even voordat je samen weer het juiste ritme hebt gevonden.

Zelfredzaamheid en gebrom

Het einddoel is voor alle kinderen en ouders hetzelfde: op naar de zelfstandigheid en zelfredzaamheid. Het grote mensen leven. Kinderen moeten leren om het zelf te doen. Leren plannen, omgaan met nieuwe situaties, de sociale (digitale) wereld.  Maar een beetje gezonde stimulans is nooit weg. Blijf naar je kind kijken en vooral goed luisteren. Blijf in gesprek en toon belangstelling, ook al krijg je alleen gebrom terug.

“Niet loslaten maar anders vasthouden”

Aldus mijn moeder. Ik had het niet beter kunnen verwoorden. Maar ik snap best dat het lastig is voor ouders als ze hun kinderen ineens groot zien worden. Vanaf boven wordt geappt: “Wat eten we?” En je krijgt een kotsende smiley terug. Je staat ook niet meer op het schoolplein, die andere ouders spreek je dus een stuk minder. En de tien-minutengesprekken zijn ook niet meer wat het geweest is. De wereld is volledig veranderd. En ja, dan moet je mee veranderen. Een beetje anders vasthouden. Gepaste belangstelling. Vanaf de zijlijn meekijken. Niet de kar trekken maar een beetje bijsturen waar nodig. Die balans vinden: een hele uitdaging!

Vragen?

Stel ze gerust aan onze Servicedesk via e-mail.

Geschreven door Sonja Bruggeman

Deel dit artikel

Laat hier een reactie achter:

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.